| تبليغات | X |
|
اگر تاریخ را بکشیم انگاه مطلق پیش می اید و من گذشته را کشتم و به مطلق رسیدم . دیواره های فردیت من پیاپی فرو ریختند و من رها گشته از طبیعت- رها گشته از تاریخ- رها گشته از دیگران - رها گشته از حصار خویشتن- روح سرگشته ای شده ام آواره در غربت این کویری که در ان هیچ سفقی بر ان سایه نداشت -هیچ نشانی مرا نمیخواند. پروانه ای که تا شامگاهان در دامن ساکت و غمگین مغرب همچنانپرواز میکردم و بیزار از ارامش کور گیاهان و جانوانی که در اغوش طبیعت کنار سفره ی مردار های عفن رام و اسوده خفته اندو هراسان از رهایی بی پناه و بی سرنوشت بر فراز این سرزمینی که هیچ جای گشتنی نداشت پرواز میکردم. بیابان ((حیرت)) - بر سر راه انکه از خویش عزم سفر کرده است هولناکترین مرحله است. انجا که به قفا مینگریم سودا شهری که در ان زندگی میکردیم در غباری دور گم شده است و به پیش رو که مینگریم ...جز شعله ی اشتیاقی که در هر گام دل را به حریفی دیگر میکشد و جز هاله های انتظاری که در هر نگاه دورتر میشود و گنگ تر هیچ نیست. + نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1388 23:26 توسط emran |
از شخصیت فاطمه سخن گفتن بسیار دشوار است.فاطمه یک زن بود ، آنچنان که اسلام می خواهد که زن باشد.تصویر سیمای او را پیامبر ، خود رسم کرده بود و او را در کوره های سختی و فقر و مبارزه و آموزش های عمیق و شگفت انسانی خویش پرورده و ناب ساخته بود. وی در همه ابعاد گوناگون ((زن بودن)) نمونه شده بود. مظهر یک دختر در برابر پدرش مظهر یک همسر در برابر شویش مظهر یک مادر در برابر فرزندانش مظهر یک زن مبارز و مسئول در برابر زمانش و سرنوشت جامعه اش وی خود یک امام است.یعنی یک نمونه مثالی ، یک تیپ ایده آل برای زن ، یک اسوه ، یک شاهد برای هر زنی که می خواهد شدن خویش را خود انتخاب کند.او با طفولیت شگفتش ، با مبارزه مدامش در دو جبهه داخلی و خارجی ، در خانه پدرش ، خانه همسرش ، در جامعه اش ، در اندیشه و رفتار و زندگی اش ، چگونه بودن را به زن پاسخ می داد. نمی دانم از او چه بگویم ؟ چگونه بگویم ؟ خواستم از بوسوئه تقلید کنم ، خطیب نامور فرانسه که روزی در مجلسی با حضور لوئی ، از مریم سخن می گفت.گفت هزار و هفتصد سال است که همه سخنوران عالم درباره مریم ، داد سخن داده اند.هزار و هفتصد سال است که همه فیلسوفان و متفکران ملت ها در شرق و غرب ، ارزش های مریم را بیان کرده اند.هزار و هفتصد سال است که شاعران جهان ، در ستایش مریم همه ذوق و قدرت خلاه شان را بکار گرفته اند.هزار و هفتصد سال است که همه هنرمندان ، چهره نگاران و پیکره سازان بشر ، در نشان دادن سیما و حالات مریم هنرمندی های اعجازگر کرده اند.اما مجموعه گفته ها و اندیشه ها و کوشش ها و هنرمندی های همه در طول این قرن های بسیار ، به اندازه این کلمه نتوانسته اند عظمت های مریم را بازگویند که : ((مریم مادر عیسی است)) و من خواستم با چنین شیوه ای از فاطمه بگویم ، باز درماندم : خواستم بگویم فاطمه دختر خدیجه بزرگ است دیدم که فاطمه نیست. خواستم بگویم فاطمه دختر محمد (ص) است دیدم که فاطمه نیست. خواستم بگویم فاطمه همسر علی (ع) است دیدم که فاطمه نیست. خواستم بگویم فاطمه مادر حسنین است دیدم که فاطمه نیست. خواستم بگویم فاطمه مادر زینب است باز دیدم که فاطمه نیست. نه ، اینها همه هست و این همه فاطمه نیست. فاطمه ، فاطمه است. + نوشته شده در جمعه هجدهم اردیبهشت 1388 10:53 توسط emran |
ما اکنون، به ظاهر برای کسی بیگاری نمی کنیم، آزاد شده ایم، بردگی برافتاده است.اما به بردگی یی بدتر از سرنوشت تو محکوم شده ایم. اندیشه ما را برده کرده اند. دلمان را به بند کشیده اند و اراده مان را تسلیم کرده اند، و ما را به عبودیتی آزادگونه پرورده اند و با قدرت علم، جامعه شناسی، فرهنگ، هنر، آزادیهای جنسی، آزادی مصرف و عشق به برخورداری و فرد پرستی، از درون و از دل ما، ایمان به هدف، مسئولیت انسانی و اعتقاد به مکتب او را پاک برده اند. و اکنون برادر، ما در برابر این نظام های حاکم، کوزه های خالی زیبایی شده ایم که هر چه می سازند، می بلعیم. + نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388 17:17 توسط emran |
كوير! كوير نه تنها نيستان من و ماست كه نيستان ملت ماست و روح و انديشه و عرفان و ادب و بينش و زندگي و سرشت و سرگذشت و سرنوشت ما همه است. + نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388 17:15 توسط emran |
از تاریخ شوخی های ملل از این شیرین تر و خنده دار تر نمیتوان سراغ کرد که گروهی از ضد مذهبی بودن علم سخن میگویند که خود عالم نیستند . در حالی که انانی که خود خالق علمند غالبا مذهبی اند. + نوشته شده در سه شنبه بیستم اسفند 1387 12:21 توسط emran |
|
